Sınır Koyduğumuzda Neden Suçluluk Hissederiz?
“Hayır” dediğimizde neden içimizde hemen bir suçluluk duygusu belirir?
Sınır Koyduğumuzda Neden Suçluluk Hissederiz?
“Hayır” dediğimizde neden içimizde hemen bir suçluluk duygusu belirir?
Çünkü sınır koymak yalnızca bugünkü ilişkimizi değil, geçmişten öğrendiğimiz ilişki biçimlerini de harekete geçirebilir.
Psikodinamik açıdan bakıldığında, çocuklukta sevgi ve kabul görmek için uyum sağlamak, karşı tarafı memnun etmek veya kendi ihtiyaçlarımızı geri plana atmak zorunda kaldıysak, yetişkinlikte sınır koymak bilinçdışı olarak “Bencil oluyorum”, “Karşımdakini kaybedeceğim” ya da “Kötü bir insanım” duygularını tetikleyebilir.
Örneğin çocukken “iyi çocuk” olmak; itiraz etmemek, üzmemek ve beklentilere uymakla eşleşmişse, yetişkinlikte söylediğimiz basit bir “hayır” bile yoğun suçluluk yaratabilir.
Oysa sınır koymak reddetmek değildir. Kendi ihtiyaçlarımızı, zamanımızı ve duygusal alanımızı korumaktır.
Suçluluk hissetmemiz, her zaman yanlış bir şey yaptığımız anlamına gelmez. Bazen sadece daha önce alışık olmadığımız bir şeyi yapıyor olduğumuzu gösterir.
Sağlıklı sınırlar, ilişkileri bozmak için değil; ilişkilerin içinde kendimizi kaybetmemek için vardır.